Recente aktiviteiten
DE DAG VAN GODOT- DONDERDAG 27 MEI 2004Het Nationale Toneel, de Koninklijke Schouwburg en de Samuel Beckett Stichting organiseren in samenwerking met De Volkskrant op DONDERDAG 27 MEI 2004 - SYMPOSIUM EN VOORSTELLING: DAG VAN GODOT In de Koninklijke Schouwburg, Korte Voorhout 3 2511 CW Den Haag.
Ter gelegenheid van het 200-jarig jubileum van de Koninklijke Schouwburg in Den Haag speelt het Nationale Toneel de voorstelling Wachten op Godot van Samuel Beckett. In dit kader wordt op donderdagmiddag 27 mei a.s. van 14.00-17.00 uur een symposium georganiseerd in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag over Samuel Beckett en Wachten op Godot. Engelse critici hebben het stuk uitgeroepen tot 'toneelstuk van de twintigste eeuw'. Wat is de noodzaak om het stuk aan het begin van een nieuwe eeuw weer op de planken te brengen? Hoe inspireert Beckett met zijn werk nog steeds huidige schrijvers en kunstenaars? Heeft de huidige tijdgeest invloed op het doorgronden en interpreteren van het werk van Samuel Beckett?
Presentatie: Ivonne Keuls Met lezingen/bijdragen van: Marcel Möring, auteur Sjef Houppermans, Universiteit van Leiden Jos Thie, regisseur Peter Tuinman, Stefan de Walle, acteurs.
De jubileumvoorstelling door het Nationale Toneel met een verrassende bezetting wordt ´s avonds om 20.15 uur bezocht. Weinig bekend is dat Beckett zijn tekst o.a. heeft geïnspireerd op het werk van variété-komieken uit de eerste helft van de vorige eeuw en de helden van de stomme film zoals Buster Keaton, Charlie Chaplin en de Marx Brothers. Reden voor het Nationale Toneel om de rollen van de zwervers Vladimir en Estragon te laten spelen door Karel de Rooij en Peter de Jong, beter bekend als Mini & Maxi, de Nederlandse grootmeesters van de mime en muziek. Verder spelen Peter Tuinman en Stefan de Walle mee. Regie is in handen van Jos Thie. De versie die Samuel Beckett zelf in 1975 in Berlijn heeft geregisseerd, vormt een belangrijke inspiratiebron voor deze nieuwe opvoering.
De 'Dag van Godot' werd mede mogelijk gemaakt door de Ierse Ambassade.
Beckett on Film, 17 april 2002
Beckett een hele zomer lang op televisie: dankzij NPS en VPRO kent Nederland deze première. De volledige vertoning op TV van de Iers-Engelse verfilmingen van het gehele theaterwerk van Beckett heeft nog nergens plaatsgevonden, maar in Nederland is in de maanden mei - augustus elke dinsdagavond een stuk van Beckett te zien geweest. Donateurs hebben uitgebreide informatie gehad over de uitzendingen, die in lengte sterk variëren omdat het kortste stuk van Beckett meteen het kortste stuk uit de theatrale geschiedenis is - Breath duurt slechts enkele minuten en bevat geen gesproken woorden - en het langste - Wachten op Godot - avondvullend is. Het blad van zomer 2002 is dan ook een bijzonder nummer. De Beckett Stichting organiseerde op 17 april 2002 met de VPRO en de NPS en met de kunstenaarsvereniging Arti et Amicitiae een avond rond de verfilmingen. Het Beckett Blad nr. 22 geeft de 'statements' weer, de korte mondelinge bijdragen die een stellingname bevatten, die zijn uitgesproken door de deelnemers aan het panel, en de inleiding van gespreksleider Onno Kosters. Ter afsluiting een stuk van Johanneke van Slooten over Beckett en (Ierse) muzikaliteit. De fragmenten die in de tentoonstellingszaal boven de door Berlage ingerichte sociëteit van Arti en Amicitiae zijn vertoond konden in dit blad natuurlijk niet worden opgenomen, maar er was deze zomer genoeg gelegenheid om laat op de dinsdagavond naar de TV te kijken.
(Uit het redactioneel van het Beckett Blad, nr. 22, zomer 2002)In het Beckett Blad 23 (winter 2003) verscheenn een overzicht van 'what the papers said' over de reeks.
Op 31 mei 2000 organiseerde de SLAA (Stichting Literaire Aktiviteiten Amsterdam) in samenwerking met de Beckett Stichting in de Balie een avond gewijd aan Dream of Fair to middling Women, Becketts eerste romanproeve, geschreven in 1932. Hieronder een verslag van die avond, zoals verschenen in het Beckett Blad 18/19 (winter 2000).
De vertaling van het pas na Becketts dood uitgegeven Dream (1993) werd gemaakt door Anneke Brassinga, die een formidabele prestatie leverde. In Dream trekt Beckett alle registers open om zich van de invloed van James Joyce te ontdoen en tegelijkertijd een eigen stem te vinden. Het resultaat is een merkwaardig, barok bouwsel dat voor velen net zo onleesbaar is als Joyce's Finnegans Wake en voor sommigen net zo inspirerend. Geen uitgever wilde het boek in de jaren dertig publiceren en het werd door Beckett na verloop van tijd zorgvuldig weggestopt. Pas vlak voor zijn dood gaf hij Eoin O'Brien toestemming om na zijn dood een editie te verzorgen. O'Briens editie gaf weer aanleiding tot een versie uitgegeven door John Calder. Zoals te verwachten ontstond er een controverse over de kwaliteiten van beide edities en zelfs over de vraag of Beckett O'Brien überhaupt wel toestemming had gegeven. Het uiteindelijke, unsavoury resultaat was dat Calder ervoor zorgde dat O'Briens Black Cat editie uit de handel werd gehaald.
Anneke Brassinga werd, zoals ze in haar lezing aangaf, geholpen door het door John Pilling geredigeerde Notebook van Dream (1999). De editie van Becketts aantekeningen voor Dream, "a nightmare to do", zoals Pilling me toevertrouwde, biedt sleutels tot Becketts vele raadselachtige verwijzingen naar de wereldliteratuur. Desondanks blijft het boek een moeilijk te doorgronden geheel. Beckett gebruikte fragmenten uit Dream in More Pricks Than Kicks, de verhalenbundel die in vele opzichten een beter geslaagd experiment werd dan Dream. De avond in de Balie, bijgewoond door de Ierse ambassadeur John Swift, die het eerste exemplaar van Brassinga's vertaling in ontvangst mocht nemen, werd ingeleid door de vertaalster zelf, die een bij wijle hilarisch verslag deed van de vertaalproblemen die ze was tegengekomen. M. Februari hield een filosofisch-literair verhaal over haar ervaring met het lezen van Dream. Ondergetekende ging in op het intertekstuele netwerk dat ten grondslag ligt aan het boek en Piet Gerbrandy, sprak over de relatie tussen Dream en Becketts gedichten uit Echo's Bones. De avond werd afgesloten door een korte inleiding van Martine Vosmaer op het vertalen van Worstward Ho, waarna de acteur Hans Dagelet er op indrukwekkende wijze een deel van speelde.
Onno Kosters
Piet Gerbrandy's lezing werd gepubliceerd in het Beckett Blad 18/19.Hier: Onno Kosters' lezing over DreamMeer aktiviteiten:
Het Beckett festival in 1992 (in het Engels).